عمر ی در میخانه روان به جستجویشبگذشت خرامان ندیدیم گل رویشصدحیف زمستی چنان غرقه به جامیمغافل که همه هستی ما بسته به مویشآرزو بر دل ما شد بتراود گل نرگسازبوی عطر ش رویم میخانه به سویشهرمیخانه قدم نهد خدا یارش بادماهم چو گدایان بنشینیم سر کویشایکاش نسیمی بوزد از میخانه به بیرونتا جان بگیرد رمقی زعطر و بویشمستانه ذلیخا را مذمت نه چنین استیوسف تماشائی وهم خلقت و خویشامید که وصلی چوذلیخا شود حاصلبانگ انا مهدی بسراید از گلویش
موضوعات مرتبط: امام زمان (عج)
برچسبها: مهدی, عج
برچسب:
نویسنده: آرتمیس نصیری
تاريخ: چهارشنبه
27 دی
1402 ساعت: 16:17